5 กรกฎาคม 2550- - -

รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง- - -จากที่เคยใช้ครีมทาหน้าแบบธรรมดาก็คง

ต้องเปลี่ยนมาใช้แบบลดรอยเหี่ยวย่น

จากที่เคยใส่แว่นสายตาสั้น..ตอนนี้ไม่ต้องใส่แล้ว

รอให้สายตาค่อยๆ ยาวออกมาดีกว่า

ไม่เอาเค้ก-ไม่เอางานเลี้ยงฉลอง-ไม่เอาของขวัญ

เราจะเป็นคนดี..(ให้ดีกว่าปีที่แล้วนี๊ซซซซซ นึง)

- - -

เดินไปเดินมาอยู่บนโลกสีเขียวๆ ตุ่นๆ บิดๆ เบี้ยวๆ มมาได้ 25 ปีแล้ว

((งั้นปีนี้ กรุงรัตนโกสินทร์ก็อายุครบ 225 ปีแล้วสิ))

ระหว่างที่เกิดมาจนถึงหัดเดิน..เราเหยียบมดตายไปกี่ตัวนะ

ระหว่างที่หายใจบนโลก..มีกี่ชีวิตนะที่ต้องตายไป เพื่อให้เราอยู่รอด

ระหว่างที่ใช้เวลากับใจตัวเอง..มีกี่คนนะที่ต้องเสียใจเพราะเรา

ที่ผ่านมา...เราอาจจะไม่เคยมองกลับไป..

และเพราะวันนี้เป็นวันของเรา..

เราจะขอใช้วันนี้สักวันมาคิดถึงคนอื่นๆ บ้าง

- - -เริ่มจากคนที่ให้โอกาสเราเกิดมา..ให้เราได้รักเป็นให้เราได้ฝันเป็น

แม่ (((แม่เกิดมาได้ 3 วันลูกก็เกิดตามมาติดๆ )) กับพ่อ...ดูและให้ความอบอุ่นไม่เคยขาดพร่อง

พี่สาวและน้องชาย....ทะเลาะกันมาเท่าไหร่ ก็ยังมีสองคนนี้ร้องเพลงวันเกิดให้ทุกปี

- - -ขอบคุณทุกคนที่เคยทำให้ได้รู้ว่า สมหวังและผิดหวังเป็นอย่างไร

ที่ทำให้ได้รู้ว่า นอกจากพ่อแม่พี่น้อง เราก็ยังพอมีคนที่ห่วงใยอยู่บ้าง- - -

- - - - -

และขอบคุณ - -เธอ- - -ที่ทำให้วันเกิดปีนี้เป็นปีที่หัวใจสั่นไหวมากที่สุด..

สงสัย--ว่าคนแก่จะเริ่มเป็นโรคหัวใจซะแล้ววววว ((แหง่วววว- -แก่แล้วยังเสี่ยวอีก ))

- - - -สุขสันต์วันเกิด...มารินทร์- - -

เพลงอย่าเพิ่งรักฉันเลย- - -