2 กรกฎาคม 2492

มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ลืมตาขึ้นมาดูโลก

เธอเป็นเด็กที่มีใบหน้ากลม ใส ผมหยักศกอ่อนๆ

เธอจะเติบโตมาอย่างไร..ฉันไม่เคยเข้าใจ

เธอจะเคยถูกแม่ตีบ้างหรือเปล่า ..ฉันก็ไม่เคยถาม

และฉันไม่รู้ว่า เป็นเพราะอะไร เธอถึงจิตใจดีและช่างน่ารัก

น่ารักเสียจนเมื่อ 25 ปีหลังจากนั้น

มีชายหนุ่มร่างสูงพูดน้อยคนหนึ่ง..

มาหลงรักเธอ..และเข้ามาเป็นรักครั้งแรกของเธอ..

ฉันเชื่อว่าเขาคงไม่เคยบอกเธอว่ารักเลยสักครั้งเดียว

แต่ความรักเป็นเรื่องของแววตาและหัวใจมากกว่าคำพูด

...ฉันเชื่อมั่นเต็มหัวใจว่า จะหาใครที่รักกันเท่านี้..คงจะยากเย็น..

- - - - -

วันหนึ่งในต้นหน้าฝน....วันที่เธออายุได้ 32 ปีกับ 3 วัน

เธอได้ให้กำเนิดเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง..ซึ่งเป็นลูกคนที่ 2

...ฉันรับรู้ถึงความรักที่เธอมีต่อเด็กหญิงคนนั้นอยู่เงียบๆ

และเฝ้าคอยดู - รู้สึก -ไปกับหลายสิ่งที่เธอทำ

..ครอบครัวคนพูดน้อย. มีสมาชิก 5 คน

วันนี้อยู่คนละที่คนละทาง แต่.ก็ยังรู้สึกถึงกันได้เสมอ

- - - - -

วันที่ 2 กรกฎาคม 2550

ผู้หญิงคนเดิม อายุได้ 58 ปีบริบูรณ์

เธอมีลูกสาว 2 คน ลูกชายหนึ่งคน

และวันนี้เธอมีความสุขอยู่ที่บ้านในสวนยาง

.....แม่จ๋า...

...สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ

หนูรู้ว่า การที่คนใกล้ชิดกันมากขนาดเราเนี่ยจะบอกว่ารักกันมันยาก

เพราะคุ้นเคย เพราะอาย ...แต่หนูดีใจ ที่เมื่อวันเกิดแม่

หนูได้บอกไปว่ารักแล้วก็คิดถึงแม่..หนูคิดถึงบ้าน...คิดถึงพ่อ

หนูอาจไม่ใช่เด็กดีมากมายอย่างที่แม่หวัง..

แต่หนูก็กำลังพยายามจะเป็นคนดี..

จะเอาทุกสิ่งที่แม่สอนหนู มาสอนเด็กๆ ..ลูกศิษย์ของหนูนะแม่

แม่คะ ..หนูรักแม่ค่ะ...